ಉಪವಾಸ ಮೌನ ಹಬ್ಬ

ನಿನ್ನೆ ಇಡೀ ದಿವಸ ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಮೌನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ. ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ತಿನ್ನುವುದು ಮಾತನಾಡುವುದು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ,ಅಂತ  ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಬಿಡ್ತು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೆ ಯಾವತ್ತಿನ ಹಾಗೆ ಅಭ್ಯಾಸದ ಪ್ರಕಾರ ಟೀ ಮಾಡಿ ಕುಡಿದೆ. ಆ ಮೇಲೆ ಯಾಕೋ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವ  ಅನ್ನಿಸ್ತು ಅದರ ಜತೆ ಮೌನ ಕೂಡ. ಅಗರಬತ್ತಿ ಜತೆ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ ಫ್ರೀ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ :-)

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಗೋದಿ ಶ್ಯಾವಿಗೆಯ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಘಂ ಅನ್ನುವ ಪರಿಮಳ ನೋಡಿ, ಉಪವಾಸ ನಾಳೆಗೆ postpone ಮಾಡಿದ್ರೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ನುಕೊಂಡೆ. ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಅಂತೂ ಬೇಕಂತಲೇ ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಸೂಪರ್. ಸ್ವಲ್ಪ ಟೇಸ್ಟ್ ನೋಡೆ ಅಂತ ಪುಸಲಾಯಿಸ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಮಾಲವಿಕ ’ಎಲ್ಲೋ ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಿಂದು ಉಪವಾಸದ ಪ್ಲಾನ್’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟಳು.

ನಿಹಾ ’ಅಮ್ಮ ಉಪವಾಸ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಮಾಡೆ. ಮೌನವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಇರಬೇಡ’ ಅಂತ ಅತ್ಯಂತ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ಲು. ಮಾಲು ನಿಹಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 6.15 ಕಾಲಿಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ರೆ ಮನೆಗೆ ಬರೋದೆ ಸಂಜೆ ತೀರ ತಡವಾಗಿ..ಅದರಲ್ಲೆ ಅವಳದ್ದು dialogue ಬಾಜಿ ಬೇರೆ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ಹೋಗಿ ಏನಾದರು ತಿನ್ನುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು, ಆದರೆ ಪಾಪ ನಮಗೋಸ್ಕರ 12 ದಿನ ಉಪವಾಸವಿದ್ದ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಸಾಕಷ್ಟು ನಾಚಿಕೆ ಪಟ್ಟೆ. ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ನೀರು ಸಹ ಕುಡಿಲಿಲ್ಲ

ಆಫಿಸ್ ನ ಸ್ವಲ್ಪ translation ಕೆಲಸ, ಸ್ವಲ್ಪ chat, ಸುಮಾರು ಎಸ್ ಎಮ್ ಎಸ್, email exchange, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು facebook ನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇಡೀ ದಿನ ಕಳೆದೆ. ಆಹಾ ಹಸಿವೆಯನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಗಲೇ  ಸಂಜೆ facebook ನಲ್ಲಿರುವ thatskannada page ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವಂತಹ ಕಟ್ಟಂಬಲಿ ಪಳಿದ್ಯ ಓದಿ ಅಳು ಒಂದು ಬರುವುದು ಬಾಕಿ.
Kattambali recipe
ಯಾವತ್ತಿನ ಹಾಗೆ ಸಂಜೆ ತಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ದಾಗ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಉಪವಾಸ ಮೌನದ ಬಗ್ಗೆ ಎಸ್ ಎಮ್ ಎಸ್ ಮಾಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು atleast chat ನಲ್ಲಾದರೂ ಬಾ ಅಂದ. ಆಗ ನಾನು ಕಟ್ಟಂಬಳಿ ಪಳಿದ್ಯ facebook ನಲ್ಲಿ ಓದಿ ’like’ ಮಾಡಿದ್ದು ಹೇಳ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಹೇ...ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವವರು ತಿಂಡಿ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು, ಅದನ್ನು 'like' ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಅದು ನೀನು ತಿಂದ ಹಾಗೆ ನೆ, ನಿನ್ನ ಉಪವಾಸ flop ಅಂದು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನಿಗೊಂದು ಅಣಕಿಸುವ icon ಬಿಟ್ಟು chat ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ

ರಾತ್ರಿ ವಿವೇಕ ಶಾನಭಾಗ ಅವರ ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗಳು- ಹುಲಿ ಸವಾರಿ- ಓದಿ ಹಸಿವೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದೆ. ಮಾತಾಡದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಏನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ

ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8.30 ಗಂಟೆಗೆ ನಾನು ಬ್ರೇಕ್ ಫಾಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಫಾಸ್ಟ್ ನ್ನ ಬ್ರೇಕ್ ಮಾಡ್ತೇನೆ. ಹಸಿವೆ ಆಗಿಲ್ಲ yet.. ನಿಜಕ್ಕೂ ಐ ಯಾಮ್ ಫೀಲಿಂಗ್ ಗುಡ್. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇದನ್ನು regular ಆಗಿ ಪಾಲಿಸ್ತೀನಿ. ಮೊದಲು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ಆಮೇಲೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಂತರ ಒಂದು ಇಡೀ ವಾರ...will try..

but ಮುಂದಿನ ಸಲ sms, FB, ಮೈಲ್, ಮುಂತಾದ distractions ನಿಂದ ದೂರ ಇರಬೇಕು ಅಥವ ಯಾವುದಾದರೂ ಪ್ರಶಾಂತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು..ನೋಡುವಾ..

ಸುಮ್ನೆ ಹಬ್ಬಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪೋಸ್ಟ್.  ಹಾಂ ಆದರೆ ಉಪವಾಸ-ಮೌನ ಎಲ್ಲ ನಿಜ. ಈಗ ಟೀ ಕುಡೀತಾ ಇದನ್ನ ಬರೀತಾ ಇದ್ದೇನಿ.
ಇವತ್ತಿನಿಂದ  ಹಬ್ಬದ ಗಡಿಬಿಡಿ ಶುರು. ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆ, ರಸ್ತೆ ಅಗಲೀಕರಣಗೋಸ್ಕರ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲೆ- ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಗಣಪನನ್ನು ಇಡುವುದು ಠರಾವಾಗಿದೆ. ಅಕ್ಕ ಭಯ್ಯನವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. 25 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬಳೆ ಹಬ್ಬ ಮಾಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಜಾರು. of course ಮಕ್ಕಳು ,ಶ್ರೀಕಾಂತ ಎಲ್ಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹಿರಿಯೊಬ್ಬರಿದ್ದರೆ ಧೈರ್ಯ ಅಲ್ಲವಾ? ಹಬ್ಬ ಹೇಗಾಯ್ತು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಗಣಪ ಹೇಗಿದ್ದ ಅಂತ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ತೇನೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರಿ-  ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು

:-)

Believe it or not!!!

The line at the ATM was particularly long that morning. To add to the woe, were two customers whose card got stuck in the machine and the security took 10 min each to retrieve their cards. The lady standing front of me was fidgeting a lot. I thought probably she was late for work.  Soon it was her turn she went inside and I saw she was clearly agitated. She came out and just stumbled on the steps and began to mumble to herself. I recognized her as the lady who stayed in the huge house opposite ours and I was a smiling acquaintance. Since we both were working , we could not get to know each other much. Her husband had a flashy car and it looked like they were very well to do.

My daughter who was accompanying me (she needed money to purchase stationery) is a very people person and helpful one at that. She ran to her, sat beside her and enquired if everything was all right. My daughter also has a countenance that makes people trust her. I had no choice but to go inside the ATM to get my cash for alas, my purse was empty. Later I joined my daughter and the lady on the step. The lady kept repeating she had to draw the money urgently but had forgotten her PIN No. Since I work in a counseling centre I saw that she was clearly tensed. I suggested if she was not late for work she accompany us to the nearby coffee shop. I was sure she would decline for we barely knew each other. But she put me in the wrong by complying. Probably there is a stage in one’s life that he or she needs to confide in others. We walked the short distance to café coffee day in silence, the only sound being the shrill honking of the moving traffic.

After being comfortably seated near a window overlooking a garden, I ordered coffee for all of us. The lady had visibly calmed down and was looking apologetic. But my young daughters smile (the bright psychology student)re assured her and she shyly began sipping her coffee. I put down my coffee cup and smiling in her direction asked her what the matter was. She said she was there to draw money and after she inserted the card turned a full blank and could not remember her password. I told her she was tense and she needed to relax and to confide in me her problem.

She said that she had an altercation that morning with her husband. And left in a huff and did not have her breakfast. I offered to buy her something to eat. She thanked me and declined. So I asked her what happened that day.

Her husband was a business man and usually had to hobnob with highfliers, partying with them on his various business deals. Though there was always an invite for the spouse, he never did invite her for she was a school teacher and he was ashamed to introduce her as such. About the invite though, she was not aware. It just happened that his colleague had dropped by that very morning to collect some files for the day’s meeting and casually asked her if she was joining them for the social evening. After the colleague left she asked him about the party in the evening and after much cajoling he revealed that he was ashamed of her school teacher status. Our lady was dumbstruck.

She said she had now been married to him for so many years. During the bride-seeing ceremony he business man- (to be) husband had specifically said he did not want a working woman but a homemaker for he belonged to a joint family. The bride should look after his aging parents. She had just finished her graduation. Accordingly she managed the household chores and then came the  birth of her first child- a son. Later in a strange twist of fate most of the family members were killed in a tragic airplane crash while returning after an overseas conducted tour. So our lady went on to get a Master degree and also did a teachers training course. By this time she was the mother of another boy. She said she loved being with and teaching children and children too developed a liking for her. She admitted to her husband that she would like to take up teaching job. When he said no compromising on household work and not to expect his help in managing the household and she agreed readily to all his conditions and he grudgingly agreed.

Somehow Her  boys were put in Doon School as resident scholars. She said she felt lonely sometimes.

It was good that she worked, for a after a few years his business partner cheated him and went under loss. For two years he just strayed trying out one business or other and trying to get money for his new ideas, which was always difficult. During those times our lady was the sole breadwinner and had to keep up his spirits too. She spoke to the manager of the bank near her school where her salary got deposited and he agreed to give him a loan. After that his life took on a new turn and he was always busy travelling and meeting his business partners.  She too learnt some new teaching aid courses and went on to teach the higher classes. Life went on at a steady pace. It was not really necessary that she worked. But she liked what she was doing and would have done it even free of cost, for she said she was a very good teacher and the children not only liked her but scored very well in her subjects- mathematics and science.

Since he now met people in high positions he expected that his wife be a social butterfly and dress in the modern clothes. Our lady said she enjoyed living a simple lifestyle. Observing her I found that she was really very good looking and young too and yes draped  in a plain cotton saree which was apt for school.

Then she elaborated about what happened next that morning. “Now he has to take me to the party. There is no excuse for him and he said how could he take me’. Now tell me am I bad looking.?

I said, ‘no. you are very beautiful. Would you like to attend the party??

She said- actually no, but I am pissed off. So I want to go

’With a little make over you can be stunning. Why not try it. Take today off if you have a holiday.

‘Yes’. ‘I can take a leave today’.

“so call now and say you are not coming. I too will do the same and we will plan something”. Already my daughters eyes were shining. We suddenly got into a contagious excitement.

This time when she went to the same ATM to draw money, it was smooth going and she was relieved.

We went to the beauty parlour that I frequented and asked the lady to give her a nice haircut and that she could flaunt at the party.  After deciding on the cut, we asked for a nice facial and manicure and pedicure for her. Her nails were painted a sepia pink. Since the make up was for the evening we made an appointment with the parlour for a four –o-clock sitting. Then went to the shopping mall which was quite far off. Got her a nice glitzy saree and went on to hunt for a ready made blouse and some jewellery and other accessories to match with it. We did quite a bit of haggling but liked our purchases.

We had a light lunch and juice. And made haste for our evening appointment at the parlour. And lo and presto like the magician waving her wand our beautician turned her into a beautiful masterpiece. With right amount of make-up and curls and twist to the hair she was looking ravishing. Me and my daughter were breathless with excitement.

We turned towards our house. We wanted to catch the look on her husband’s face when he saw her. He did see her and ignored her completely. But when she approached him slowly his eyes turned into wonderment, appreciation and he watched dumbstruck. She smiled at him with joy and only then did he notice us with her. We waved at them and went into our house.

Now we are waiting for her to return and tell us what transpired at the party.

J

stuffed ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ with ಸಣ್ಣ twist

ಮೊನ್ನೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಶ್ ರುಂ (Mushroom) ತಿನ್ನುವ ಮೂಡ್ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಮನೆ ಬಳಿಯಿರುವ ತರಕಾರಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅವನು ಮ್ಯಾಡಂ ತರಕಾರಿಗೆಲ್ಲ ರೇಟ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಅದು ತೆಗೊಳ್ಳಿ ಇದು ತೆಗೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ಪೀಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ. ಕೊನೆಗೆ ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ನೋಡಿ ಮೇಡಂ ಎಷ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು - ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋ ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ಸಂತೆಯಿಂದ ತಂದಿದ್ದಾರೆ ಅಂದೆ. ಅವನಿಗೋ ಸೋಜಿಗ. ಸರ್ ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾರ ಮೇಡಂ??? ಹೂಂ ಅವರು ಊರಲಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ತರಕಾರಿಗೆ ಬರೋದು ಗೊತ್ತ್ತಾಯ್ತಾ ಅಂದೆ. ಶ್ರೀಕಾಂತಗೆ ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿ ತರಕಾರಿ ತರುವುದು favorite passtime.

ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರೋ ಮುಂಚೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫರ್ ಆಗಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾವೇ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಸ್ತಿದ್ವಿ. ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಕೂಪ್ಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ಮಾವ- ಕೂಡು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಓದಿನ ಜತೆ ಮನೆಕೆಲಸ ಹಾಗೂ ಮನೆ ತುಂಬ ಮಂದಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುವವರು, ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಪೇಟೆ/ಸಂತೆಗೆ ಬಂದವರು, ನೆಂಟರು-ಇಷ್ಟರು ಅಂತ ಮನೆ ತುಂಬ ಜನರು. ನನಗೆ ಹೊತ್ತು ಹೋದದ್ದೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಕಾಂತ ಆಗ ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಅಂತ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನ ಕೊಪ್ಪದ ಶಾಖೆಗೆ  ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದರು, ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿರುವುದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹಳ್ಳಿಗಳ ತಿರುಗಾಟ ಹೆಚ್ಚು ಇರುತ್ತಿತು. ಕ್ರಮೇಣ ರಾತ್ರಿ ಬರುವುದು ತುಂಬ ತಡವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊಪ್ಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಗೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಈಗಿನ ತರಹ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬೈಕ್ ಹಾಳಾಯಿತೆಂದರೆ, ಮನೆಗೆ ಬರಲು ಬೇರಾವ ವೆಹಿಕಲ್ ಕೂಡ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಾವನವರು ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲೇ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಎಂದರು.

ಕೊಪ್ಪಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10.00 ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬರುವುದು ರಾತ್ರಿ 12 ಅಥವ 1 ಗಂಟೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಮಯ ನೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ (ನಂದು 12  ನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿದದ್ದೆ ಮದುವೆಯಾಯ್ತು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದಿಗೆ ಮುಂಬಯಿ university ಯ distance education ನಲ್ಲಿ sociology ಗೆ enroll ಆಗಿದ್ದೆ)  ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಓದುವುದು??ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಅಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಕಾರಣವಾದರು ನಾನು ಹುಟ್ಟಾ introvert. ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನಿರುತ್ತಿದ್ದುದ್ದೆ ಹೆಚ್ಚು, ಮುಂಬೈನಲ್ಲೂ ಸಹ.
ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಹಿಂಬದಿ ತುಂಬ ಜಾಗ ಇತ್ತು. ಶ್ರೀಕಾಂತ (ಮತ್ತೆ MSc- Agri ಮಾಡಿದ್ದು ಸುಮ್ಮನೇನಾ?) ಸಹಾಯ ಪಡೆದು ಸಾವಯವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಕಾಂಪೋಸ್ಟ್ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನು ತೋಡಿ ಕಾಂಪೋಸ್ಟ ಮಾಡಿದೆವು. ಶ್ರೀಕಾಂತ ಅದರಲ್ಲಿ ಎರೆಹುಳಗಳನ್ನು (earthworm) ತಂದು ಹಾಕಿದ ಮೇಲಂತು ನಮಗೆ ತುಂಬ ಫೈನ್ ಗೊಬ್ಬರನೂ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. it was fun. ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಗೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ  ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ಬಂದಿದೆಯಾದರೂ ನಾವು  ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರು 25 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆನೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿದ್ದೆವು. ಅಲಸಂದೆ, ತೊಂಡೆಕಾಯಿ. ಮೂಲಂಗಿ (ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಓರಗಿತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರ ’ನೀವು ಬೆಳೆಸಿದ ಮೂಲಂಗಿ ಟೇಸ್ಟ್ ಮತ್ತೇ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ’’ ಅಂತ), ಬೀನ್ಸ್, ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ, ಕೊತ್ತಂಬ್ರಿ ಸೊಪ್ಪು, ಬಸಳೆ ಮತ್ತು ಕುಂಬಳಕಾಯಿ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಚಿಕ್ಕ ಕಾಯಿ ಬಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೆ ಹೆಗ್ಗಣವೋ, ಮೊಲವೋ ಬಂದು ಅದನ್ನು ಕೆಡಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ  ಹಾಳಾದ ಮಡಕೆಯೊಳಗೆ ಕುಂಬಳದ ಪುಟ್ಟ ಕಾಯಿಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎತ್ತು ಹಾಕಿ, ಸಣ್ಣ ನೆಟ್ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ನಮ್ಮ ಯೋಜನೆ ಸಫಲವಾಗಿ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ದೊಡ್ಡದಾಗ್ತಾ ಆ ಮಡಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಒಡೆದು 18 ಕೆಜಿ ತೂಕದ ದೊಡ್ಡ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಕಲೀಗ್ ಹಾಗೂ ನನ್ನ best friend ಪ್ರೇಮಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರ ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಆಗಿ, ಗ್ರಹಪವೇಶಕ್ಕೆ ಆ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ತನಗೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರು. ನಾವು ಹೂಂ ಅಂತ ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಆ huge ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಮನೆಯೆದುರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಾಗ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಅದರ ಗಾತ್ರದ ಮೇಲೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮುಂಬೈ ನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ತೋರಿಸಿ ಶಹಬಾಸ್farmer ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡೆ. :-) ಮತ್ತೆ ಗುಲಾಬಿ ಢೇರೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದೆ.
ಮುಂಬಯಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಮುಂಬಯಿನ ಖ್ಯಾತ strand book House ನಿಂದ ಗಾರ್ಡನಿಂಗ್ ಕುರಿತು ಒಳ್ಳೆ ಒಳ್ಳೆ coffee table books ಕೊಂಡು ತಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ trial and error ಹಾಗೂ ಮಿತ್ರರ ಅನುಭವದಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿತದ್ದೆ ಹೆಚ್ಚು. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಧೂಳು ಒರೆಸಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.        ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದಕ್ಕಾದರೂ gardening books ತೆಗೆದು ನೋಡುವ ಅಂದ್ರೆ, ಅದರ ಹಾರ್ಡ್ ಬೈಂಡ್ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಒಳಗಿನ ಹಾಳೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಗೆದ್ದಲು (termite) ತಿಂದು ಹಾಕಿತ್ತು. :-(
 ಅ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ ವರ್ಗವಾದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ, ಜಾಗ ಇದ್ದಕಡೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ತರಕಾರಿಯೆಲ್ಲ ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿಂತು ಹೋಗಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವು decorative ಗಿಡಗಳನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ, ಆದರೆ ಡ್ರೈನ್ ಸಿಸ್ಟಂ ಸರಿ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಗೆ ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ಡೆಂಗೆ ಬೇರೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಪಾಟ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಆಫಿಸ್ ಟೆರೆಸ್ ಗೆ ರವಾನಿಸಿದೆ. ಈಗ ಮಂಜಣ್ಣ ಮತ್ತು  ಭೂತೇಶ ಅವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

so ಈಗ ಸ್ಟಫ್ಡ್ ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ recipe .  ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ APMC yard ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ :-)

300 ಗ್ರಾಂ ಎಳೆ (tender) ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ

3 ಟೇಬಲ್/ ದೊಡ್ಡ ಚಮಚ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಬೀಜದ ಪುಡಿ

2 ಟೀ ಚಮಚ ಜೀರಿಗೆ ಪುಡಿ

1 ಅಥವ 11/2 ಚಮಚ ಕೆಂಪು ಮೆಣಸಿನ ಪುಡಿ

ಅರ್ಧ ಟೀ ಸ್ಪೂನ್ ಗರಂ ಮಸಾಲೆ ಪುಡಿ

ಸ್ವಲ್ಪ ಪುಡಿ, ಹಿಂಗು, ಉಪ್ಪು, ಚಿಟಿಕೆ ಸಕ್ಕರೆ, ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಪುಡಿ (ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಮ್ ಚೂರ್ powder ಅಂತ ಸಿಗುತ್ತೆ) ಅಥವ ಇದರ ಬದಲಿಗೆ ಹುಣಸೆ ಹಣ್ಣಿನ ಪೇಸ್ಟ್ ಅಥವ ರಸ ಅಥವ ನಿಂಬೆ ರಸ ಕೂಡ ಹಾಕಬಹುದು) ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಇಡಿ
ಸ್ವಲ್ಪ ಎಣ್ಣೆ, ಒಗ್ಗರಣೆಗೆ ಜೀರಿಗೆ

ಬೆಂಡೆಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು, ಒರೆಸಿ, ಬುಡವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆ. ಈಗಂತು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಬೆಂಡೆಕಾಯಿಯನ್ನು ಕಟ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಹುಳು ಇರುತ್ತೋ ಅಂತ ತುಂಬ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ತರಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಔಷಧಿ ಸಿಂಪಡಿಸುತ್ತಾರೆಂದರೆ , ತರಕಾರಿ ಏನು ,ಏಳು ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹೂಳ ಆಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಹೀಗೆ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಸೀಳಿ

ಮಸಾಲೆ ಪುಡಿಗಳ ಮಿಶ್ರಣ

ಹೀಗೆ ತುಂಬಿಸಿ

ಸ್ವಲ್ಪ ಅಗಲ ಬಾಣಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಜೀರಿಗೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಕೊಟ್ಟು, ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿದ ಬೆಂಡೆಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಇಡಿ.  ಮಸಾಲೆ ಪುಡಿ ಏನಾದರು ಉಳಿದರೆ ಅದನ್ನು ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟು, ಬಾವಡಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ. (ಚಪಾತಿ ಕಾವಲಿ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಇದನ್ನು ಬೇಯಿಸಬಹುದು) 5 ನಿಮಿಷ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಡೆಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಕೈಯಾಡಿಸಿ. 15 ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ರೆಡಿ. ನೀರುಳ್ಳಿ   ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಹಾಕದೆ, ನಾವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದನ್ನು ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನೀರುಳ್ಳಿ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ತಿನ್ನಲ್ಲ.

Stuffed Ladies finger ready

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು

:-)

ಫೈಯರ್ ಫ್ಲೈಸ್ ಆಶ್ರಮ- Fireflies Ashram

ಕನಕಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಆರ್ಟ್ ಆಫ್ ಲಿವಿಂಗ್ ನ ಆಶ್ರಮದಾಟಿ ಎರಡು ಕಿ.ಮಿ. ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಲಬದಿಗೆ ನಿಮಗೆ ಎಸ್ ಬಿ ಎಮ್ ನ ಎ.ಟಿ.ಎಮ್ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಾಗಿದಂತೆ ಇರುವ ರಸ್ತೆಯಾ ಜಾಡು ಹಿಡಿದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಲಿ ಅವರ signpost ಸಿಗುತ್ತೆ. ನೀವು fireflies ಆಶ್ರಮ ತಲುಪುತ್ತೀರಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆಲಸದ ಜಂಜಾಟದಿಂದ break  ಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ಈ ಆಶ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಮುಸ್ಸಂಜೆ .ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ-ಕೊಪ್ಪದ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಳೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಳಿ. ಪುಟ್ಟ ಅರಣ್ಯವನ್ನೆ ಹೋಲುವ ಈ ಅಶ್ರಮದ ಸುತ್ತ ಚೆಂದದ ಕೆತ್ತನೆ ಇರುವಕಲ್ಲಿನ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು. ವಾಸಿಸಲು ಕ್ಲೀನ್ ಆದ ರೂಮುಗಳು.ಮೀಟಿಂಗ್ಸ್, ಗೆಟ್ ಟುಗೆದರ್ ನಡೆಸಲು spacious ಹಾಲ್, ಒಂದು ಸಕತ್ ಲೈಬ್ರರಿ, ಹಾಗೂ ಓಪನ್ ಡೈನಿಂಗ್ ಹಾಲ್. reasonable ಶುಲ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಮಗೆ ರಾಜೋಪಚಾರ. ನೀವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಅವರ ವೆಬ್ ತಾಣಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ.

http://fireflies.org.in/
ಅವರ website design ಕೂಡ ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು.

ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ಅಹೋ ರಾತ್ರಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿ ದೇಶ ವಿದೇಶದಿಂದ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿದೆ ನಾವು ತೆಗೆದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು. ಐಡಿಎಫ್ ನ ಬೆಂಬಲಿಗರಾದ ನಬಾರ್ಡ್ ನ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗವಾಗಿ ಮುಂಬಯಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ನಾವು ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ಸಮಾರಂಭದಂದು ತೆಗೆದ ಚಿತ್ರಗಳು.

firefliesನೊಂದಿಗೆ  ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಇತರೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೆಸರು ಹೊತ್ತ ನಾಮಫಲಕ

ತಾಯಿ ಮಗು

ತಾಯಿ -ಮಗು ಇಡೀ ಕಲಾಕೃತಿ

ನಮ್ಮ ಆಫಿಸ್ ಮಂಜಣ್ಣ. ವಿದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಇಂಟರ್ನಿ ಗಳಿಗೆಲ್ಲ ’ಮ್ಹಾಂಜಾ”

malathi is ಬುದ್ಧಂ ಶರಣಂ ಗಚ್ಛಾಮಿ 

ದೂರದಿಂದ

ಕಮಲದ ಕೊಳ aka Lotus Pond :-)

rock fountain

ಕೆಳಗಡೆ ಕೆತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಓದಿ

ಹೊರಾಂಗಣ ಸಭೆ-ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಶಸ್ತ ಸ್ಥಳ....if you dont mind mosquito bites :-)

ಈ ಚಿತ್ರ ನನಗ್ಯಾಕೋ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು

prayer hall - ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರ (!) ( wow i am proud of myself for figuring out this word) :-). ನಾನು with ಆಫಿಸ್ ನ ಕೃಷ್ಣಾನಂದ ಮಾಮ  ಮತ್ತು ರೂಪ

ಪ್ರೇಯರ್ ಹಾಲ್  ನ ಒಳಗೆ

ಆಶ್ರಮದ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ  - ಸವಿತ  ಮತ್ತು

glass painting

ಸೀತಾದೇವಿ ಮಂದಿರ

ದೊಡ್ಡ seminar hall. ನಮ್ಮ ತಂಡದಲ್ಲಿ 45 ಜನರಿದ್ದರು

ಪರಿಸರಸ್ನೇಹಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿರುವ eco store

whats this on the wall??

ಸಂಜೆ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ಬಿಸ್ಸಿ ಬಿಸ್ಸಿ ಕಾಫಿ ಆನ್ಡ್ ವಡಾ

ಶೇಕ್ ಆಗಿದೆ

ಗ್ರಂಥಾಲಯ

6 ತಿಂಗಳ Indian Culture study course ಗೆ ಬರುವ ವಿದೇಶಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಕೊಠಡಿ ಹಾಗು ವಾಸಸ್ಥಳ

ವಾಸದ ರೂಮ್ ಗಳ ಹೊರನೋಟ. ಕಂಬದ ಕೆತ್ತನೆ is so nice

wall mural ಮತ್ತು naanu

ಚಿಕ್ಕ seminar hall

ಚಿಕ್ಕ ಸೆಮಿನಾರ್/ಲೆಕ್ಚರ್ ಹಾಲ್

ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಆಂಫಿಥಿಯೇಟರ್

ಇದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕೊಳ ಇದೆ. ಕಾಣಿಸುತ್ತ?

ಊಟ ambience ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ನೀವು ಈ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರಬಹುದು. artist ಗಳ ಅಥವ ಇತರೇ ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಅವರ website ಗೆ ಭೆಟ್ಟಿ ನೀಡಿ
ಇಲ್ಲಿದೆ road map. click on the pic

photographs: Srikanth Shenoy and M.S Govindarajan
:-)

ಸಂಚಿಯಿಂದ ತೆಗೆದೆ ನೆನಪು - 7 : ಬೀಗದ ಕೈ ಕತೆ

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು 15 ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಸ್ಕೂಲ ಆಗಷ್ಟೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದವು.  ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಹಾಗು ತಂಗಿಯ ಮನೆ ಗ್ರಹ ಪ್ರವೇಶ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿತ್ತು. ಹೋಗುವುದೋ ಬೇಡವೋ ಅಂತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹತ್ತನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಮರು ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದ್ದು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ exam centre ಇದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಮೂರು ದಿನದ ರಜೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಶ್ರೀಕಾಂತ ಕೂಡ ’ಹೋಗಿ ಬಾ’ ಅಂದರಿಂದ ನಾನು ಮಕ್ಕಳು ಹೊರೆಟೆವು. ನವರಂಗ ಹತ್ತಿರ ಬಸ್ ಪಿಕ್ ಅಪ್ ಪಾಯಿಂಟ್. ನಾನು ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಾಂತ ರಿಕ್ಷಾ ತಂದಿದ್ದರು. ಮನೆಯ ಬೀಗದ ಕೈ ಅವರಿಗೆ ನಂತರ ಕೊಡುವ ಎಂದು ಪರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬಸ್ ನಿಲುತಾಣದ ಬಳಿ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಕಾಲೇಜ್ ಸಹಪಾಠಿ ಹಾಗೂ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಕಲೀಗ್  ಸಿಕ್ಕಿ ಅವರು ನಮ್ಮ ಜತೆ ಬಸ್ ಬರುವ ತನಕ ನಿಂತುಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು, ಆಫಿಸ್ ವಿಷಯ, ನಾವು ಕೆಲ ಮಿತ್ರರು ಬ್ಯಾಂಕ್ ನಿಂತ ಸ್ವಯಂ ನಿವೃತ್ತಿ ಪಡೆದು, ನಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಯೋಜನೆಗಳಾವುವು , ಮಾತು ನಗು .... ಹಾಗೆ ಬಸ್ ಬಂತು. ನಾನು ಮಕ್ಕಳು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು, ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಗೆ ಅವರ ಮಿತ್ರರಿಗೆ bye ಹೇಳುತ್ತಾ ಏನನ್ನೋ ಮರೆತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತ ಇತ್ತು. ಅದೇನಂತ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನೆನಪಾಯಿತು ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಗೆ ಮನೆಯ ಬೀಗದ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದಷ್ಟೆ ಆದ್ದರಿಂದ duplicate ಬೀಗದ ಕೈ ಇನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ owner ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದದ್ದೆ ಒಂದೆ ಬೀಗದ ಕೈ. ಅದನ್ನೆ  ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸರೀ ಈಗ ಮನಸ್ಸು ಬೀಗ ಕೈ ತಲುಪಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು. ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ನಾನು ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕುರಿಯರ್ ನವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಆ ಮೇಲೆ ಬೀಗದ ಕೈ ತಲುಪಿಸಲು ಮೂರು ದಿನಗಳೆ ತಗುಲುತ್ತಿತ್ತು.ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಆಗಷ್ಟೆ (ತಂದೆಯ ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರು ಮುಂಬಯಿ ನಿಂದ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ shift ಆಗಿದ್ದರು) ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರಿಗೂ ಕುರಿಯರ್ ಮುಂತಾದ ಸೇವೆ ಎಲ್ಲಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ idea ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

 ಶ್ರೀಕಾಂತ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ project ಬಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬರ ಬಳಿ  appointment ಇತ್ತು. ಸಾಲೀಮಠರ ಮನೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ನಾಲ್ಕನೇ ಮನೆ. ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡರೂ, ಬನಿಯನ್, ಟಾವೆಲ್ ಎಲ್ಲ ಮನೆ ಹೊರಗಡೆ ಟೆರೆಸ್ ಮೇಲೆ ಒಣಗಲಿಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಅವರು ಬಳಸ ಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಶರ್ಟ್ ಸಾಲಿಮಠ ರ ಬಳಿ borrow ಮಾಡಲು ಸಾಲಿಮಠರು ತುಂಬ ಉದ್ದದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕುಳ್ಳ. ರಾತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿತ್ತರೂ, ಮಹತ್ವದ documents/ ಮೀಟಿಂಗ್ ಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಫೈಲ್ ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. (ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ appointment ಇದ್ದರಿಂದ ಬೀಗ ಒಡೆಸುವವರನ್ನು ಹುಡುಕಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ.) ಶ್ರೀಕಾಂತ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಸೀದ ಸಾಲಿಮಠರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆ ಅಂದರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಶೋಭ, ಸಾಲಿಮಠರ ಹೆಂಡತಿ ’ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡಿ, ಮಾಲತಿ ಖಂಡಿತ ಏನಾದರೂ ಉಪಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.’ಅಂದರಂತೆ. :-)

ನಾನು ಏನು ಮಾಡುವುದಪ್ಪ ಅಂತ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಬಸ್ ನ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಬಳಿ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡ್ದೆ. ಆಗ ಸೆಲ್ ಫೋನ್ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಜನರ  ಬಳಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು.ಅವರ ಬಳಿ request ಮಾಡಿ ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಾಲಿಮಠರ ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಆದ್ರೂ ಮಾಡುವ ಅಂತ ಅನ್ನುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸ್ ತಿರುವುತೆಗೆದುಕೊಂಡು ’ಕಾಮತ್ ಉಪಚಾರ್’ ಬಳಿ ನಿಂತಿತು. ಊಟಕ್ಕೆ 20 ನಿಮಿಷ ಟೈಮ್ ಇದೆ ಅಂತ ಕ್ಲೀನರ್ ಕೂಗಿಕೊಂಡ. ನಾನು ಇಳಿದೆ. ಒಂದು ಐಡಿಯಾ ಆಗಲೇ ನನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ರೂಪು ಗೊಂಡಿತ್ತು. ಹೋಟೆಲ್ ಒಳಗಡೆ ಹೋಗಿ ಮ್ಯಾನೆಜರ್ ಬಳಿ ಮಾತಾಡಬೇಕು ಅಂದೆ. ವೈಟರ್ ಒಬ್ಬ ಅವರ ಕಡೆ ಬೆರಳು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ. ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೊಂಕಣಿ ಬರುತ್ತ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅವರು ಹೌದು ಅಂದರು. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಲ್ಪ್ ಬೇಕಿತ್ತು ಮಾಮ.(ಕೊಂಕಣಿ ಅಂದಮೇಲೆ ಮಾಮ-ಮಾಯಿ ಸಂಭೋದನೆ automatic ಆಗಿ ಬಂದುಬಿಡತ್ತೆ. ಮಾಮ ಅಂದರೆ uncle, ಮಾಯಿ means aunty. ಏನು ಹೇಳಿ ಮಾಯಿ ಅಂದರು

ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ  ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಎರಡೂ ನನಗೆ ಹೊಸ ಊರು.ಇದು ಯಾವ ಊರು ಮತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಇದು ಡೊಬ್ಸ್ ಪೇಟ್, ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ 50 ಕಿ. ಮಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ಏನಾಯ್ತು ಹೇಳಿ ಅಂತಲೂ ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ನಾನು ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆ ಮಾಮ...ಕೀ ನನ್ನ ಜತೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.ಜರೂರಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನು ನನ್ನ husband ಗೆ ತಲುಪಿಸಲೇಬೇಕು ಅಂದೆ. ನಾನು envelope ನಲ್ಲಿ ಬೀಗದ ಕೈ ಹಾಕಿ ಎಡ್ರೆಸ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ರೆ ಅವರಿಗೆ ಇವತ್ತು ಅಥವ ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬೀಗದ ಕೈ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಹೇಳಲಾ please ಅಂದೆ. ಅಷ್ಟೆ ತಾನೆ ಏನಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ನಮ್ಮ ಹೋಟಲ್ ತೆರೆದಿರುತ್ತೆ. ಅವರು ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೆ ಬರಲಿ ಆದರೆ ಒಂದು ಕಂಡಿಷನ್ ಅಂದರು. ನಾನು ಏನು ಅಂತ ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ breakfast ಅವರು ನಮ್ಮ ಹೋಟಲ್ ನಲ್ಲೇ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಂದು ನಕ್ಕರು. ಆ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸಾಲಿಮಠರ ನಂಬರ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿ ಅವರೇ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿ, ಏನೂ ವರಿ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ, ಕೀ ಇಲ್ಲಿ ಸೇಫ್ ಆಗಿರತ್ತೆ, ಅಂತ ಬರುವ directions ನೀಡಿದರು. ನಾನು ಅವರೇ ಕೊಟ್ಟ envelope ನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಹೆಸರು ಬರೆದು, ಎಡ್ರಸ್ ಕೂಡ ಬರೆದೆ. ಅವರಿಗೆ ತುಂಬ ತುಂಬ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಅಂದೆ. ಬಸ್ಸ್ ಹತ್ತಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ಮರುದಿನ ನಾನು ಬೆಳಗಾವಿ ತಲುಪುವ ಮುಂಚೆನೆ, ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಮತ್ತು ಸಾಲಿಮಠರು- ಅವರ ಬಳಿ ಕಾರ್ ಇದೆ- ಡೊಬಸ್ ಪೇಟ್ ಗೆ ಬಂದು ಕಾಮತ್ ಉಪಚಾರ್ ನಲ್ಲಿ breakfast ಮಾಡಿ ಬೀಗದ ಕೈ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು

ಹೌದು!! ಆ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್-ನಮ್ಮ  ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್- ನಮಗೇ ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಈಗಂತೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕೆಲಸಗಳು.
ಈಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ಒಂದು ಬೀಗದ ಕೈ ಇರುತ್ತೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಡುಪ್ಲಿಕೇಟ್ ಬೀಗದ ಕೈ ಒಂದು secret ಜಾಗದಲ್ಲಿರುತ್ತೆ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರಿಗೆಲ್ಲ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲು ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ ನಂಗೆ.
ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಮುಂಬಯಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ವಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ರೈಲ್ವೆ station ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಟಾಕ್ಸಿ ಬರುವ ತನಕ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಯಾವುದೋ proposal ರೆಡಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು-ಅಂದರೆ ರಾತ್ರಿ ಇಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು’ ಡೆಡ್ಲೈನ್ ಇತ್ತು ಅದನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು.ಅದನ್ನು ಮೈಲ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಯವನು ಮನೆ ಬೆಲ್ ಮಾಡಬೇಕಾದ್ರೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಇಲ್ಲಿ ಇಮೈಲ್ ನ ಸೆಂಡ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿಅದರು :-)ಮತ್ತೆ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವರು ಸ್ನಾನ ಗೀನ ಮಾಡ್ದೆ, ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಶನ್ ತಲುಪಿದ್ವಿ. ಟ್ರೈನ್ ಹೊರಟ ಕೂಡಲೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅವರನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದೆ. ನಾನು ಆಲು ಪರಾಠ ಮತ್ತು ಮೊಸರನ್ನ ತಯಾರಿಸಿದ್ದೆ. ಆಗ ಮಿರ್ಚಿ ಬಜ್ಜಿ ಮಾರುವವನು ಬಂದ. ನನಗೆ ಮಿರ್ಚಿ ಬಜ್ಜಿ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ. ಶ್ರೀಕಾಂತ ನನಗೆ   ಮಿರ್ಚಿ ಬಜ್ಜಿ ಕೊಡಿಸಲು ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಪರ್ಸ್  ಇರಲಿಲ್ಲ. ದುಡ್ಡು  ಹೆಚ್ಚೇನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಲ್ಲ ವಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್, ಒಂದು ಡೆಬಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮೆಟ್ರೊ ಕಾರ್ಡ್ ಇದ್ದವು. ಅವರು - ನಾನು ಪರ್ಸ್ ತಂದಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲೋ ಬಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅಂತ ಹಡಬಡಾಯಿಸಿದರು. ನಾನು ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ನಾನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆಫಿಸಿ ನ ಕಲೀಗ್ ಸತ್ಯಮಾಧವ್ ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ನಾನು ನಮ್ಮ ಬೀಗದ ಕೈ ನ secret location ಹೇಳಿ, ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಶ್ರೀಕಾಂತ ಒಳಕೋಣೆಯ ಗೋಡೆಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ್ದ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಪಾಕಿಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದಾಗ ಪರ್ಸ್ ಅದರಲ್ಲೆ ಇತ್ತು. . ಹೀಗಿದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮ ಮರೆಗುಳಿ ಶ್ರೀಕಾಂತ ರಾಯರು.
ಮರೆಗುಳಿ ಅನ್ನುವಾಗ ನೆನಪು ಬಂತು
ಒಂದು ಸಲ ಸ್ಕೂಟರ್ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿ ಶಾಪಿಂಗ್ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ವಾಪಸ್ ಬರಬೇಕಾದರೆ ನಾನು - ಅಂಗಡಿಯ ಎಂಟ್ರೆನ್ಸ್ ಕಡೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ ನೀವು ಸ್ಕೂಟರ್ ಇಲ್ಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತ ಇದ್ದರೆ, 5-10 ನಿಮಿಷವಾದರೂ ರಾಯರ ಪತ್ತೆನೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನೆ ಬ್ಯಾಗ್ ಎಲ್ಲ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ಕೂಟರ್ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಕಡೆನೆ ಇತ್ತು. ಶ್ರೀಕಾಂತ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಬೇರೆ ಯಾರದೋ ಸ್ಕೂಟರ್ ಗೆ ಬೀಗದ ಕೈ ಹಾಗಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತ ಇದ್ದರು. ನಾನು ಬಳಿ ತಲುಪಿ ಏನು ನಡೆಸಿದ್ದೀರಾ ಅಂದ್ರೆ...ಬೀಗದ ಕೈ ಯಾಕೋ ಒಳ ಹೋಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅಂದರು. ನಾನು ಹಣೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡು, ಅಯ್ಯೋ ಇದು ನಮ್ಮ ಗಾಡಿ ಅಲ್ಲ , ನಮ್ಮದು ನೋಡಿ ಓ ಆ ಕಡೆ ಇದೆ ಅಂದೆ. ಸಧ್ಯ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಪೋಲಿಸಪ್ಪ ಏನೂ ಅನ್ನದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ,
ಮತ್ತೊಂದು ಸಲ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಆಫಿಸ್ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೋದಾಗ laptop ಬಸ್ಸ್ ನಲ್ಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದರು ’ಅಯ್ಯೋ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಹೋಗೆ ಬಿಡ್ತು ಕಣೆ ಅಂತ. ಕೆ ಎಸ್ ಆರ್ ಟಿ ಸಿ lost and found ಸೆಕ್ಷನ್ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿ, ನಿಮ್ಮ luck ಸರಿಯಿದ್ದರೆ ಸಿಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತೆ ಅಂದಿದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ  ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಬಸ್ ನಿಂದ ಅದನ್ನು lost and found ಸೆಕ್ಷನ್ ಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಇನ್ನು ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕೊಡೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ............
ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಹೊರಡುವಾಗ ಬೀಗದ ಕೈ ಕೊಡದೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ನನ್ನದೇ ಮರೆವು.
 :-)

Two years completed :-)

Each time i update my blog i  tell myself. 'this is it, this IS my last post'. but then i come across something in somebody's blog  like a word or somebody  mentioning something and i think oh i too can write about this.so this goes on....

Though i started this blog on a whim at friend Apara Raghu's insistence- he always said my kannada was kind of cute', i found most of my family members  reading my blog and calling me and congragulating me. i also made a whole lot of acquaintances who send me sweet mails activating me from my hibernating mode whenever there is a slight delay in updates. I found it to be monetarily benefitting   when Vijaya Karnataka published all my recipes till Oct 2010 in their Deepavali Special issue and sent me a cheque, :-)
Srikanth, my dearest hubby does not find time to talk to me when he is at home..he is ALWAYS busy with work or else talking on the cellphone attending to some crises or the other in his workplace and when he is out of town he reads my blog and calls up and says vhai vhe makka sanganee mu (konkani)- meaning 'houdEne? nange hELle illaa'...well how is that?!!! Both my daughters read my blog once in a while so my blog has become a sort of time pass for them!!:-)
Here is my very first blog write up in Kannada
ಅಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಇಲಿ
After listening to me ramble about the attic in Teerthahalli and how i found a huge trunk full of books, Raghu urged me write it  for their sunday magazine section- 'manasige bandiddu' column. It took me almost two months to write and i sent it first to him, he said it was ok and i forgot all about it, when one fine day it appeared with  the title 'attadalli Kempu ili' .Sudhanva Deraje who was with VK then, provided the cute title. I was bombarded with calls from friends, colleagues and relatives on that day. Srikanth said ' i did not know you write so well in Kannada' and it made my day and i was on cloud nine!

my top five - widely read post till date is 'experiments with Sri', followed by  'environment friendly e-cycle'  Dengue-the nightmare, Sweet Pongal and Akki rotti- thanks to blogger stats.
I feel happy when my sister reads my english posts (she does not know kannada..hence the English posts are for her benefit) and she loved my Deshakaala post which i wrote in marathi.

Today  i am stepping into third year of blogging.so on the occasion  i am posting a picture of my family members who celebrate their birthday on a single day, i.e. third August. It was fun since all the siblings got together.

the 7 numbered candle is for Shreya who celebrates her 7th birthday.

my mom, Malavika, Deepa (my brother Krishna's wife), Padma (my brother Pandu's wife) share a birthday on the 3rd August while Shreya (my sisters daughter) has her b'day on the 8th August and brother  Krishna's birthday falls on the 12th of August so we had a grand cake cutting session. we called it birthday X 6. Do i need to mention that we did lots of screaming, eating and had total fun!!!
Avadhi has picked up some of my posts and published on their wordpress (now a fullfledged web site), and brother Sushrutha  sometimes shares my post in google buzz and Badarinath Palavalli who puts up my post on the Facebook  resulting in many visitors to my blog. thank you guys!!!
ah yes!! i gifted malavika with a hair straightener for her birthday.... at last!!!!
The background for  this mast head is by Niharika - a photograph of a pillar from Shravanabelagola.
Thank you all. Enjoy the month of shravana with loads of festivities and fine thoughts and good food.
:-)