ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ -ಕಾಡುವ ನೆನಪು - ನಗುವಾಗ ನೆನಪಾಗುವಳು ವಿನ್ನಿ

ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದೆ. ಅಜ್ಜ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ಹಾಗಾಗಿ ಮನೆಗೆ  ಬರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ದೊಡ್ಡದು. ಅವರ ಕ್ಲಯಂಟ್ಸ್  ಬಂದಾಗ ನಾನು ಹೊರಗಡೆ ಹಾಲ್  ಗೆ  ಬರೋದು ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ನನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಬೊಂಬೆಗಳು ಹಲವಾರು. ಅಜ್ಜ ತುಂಬಾ ಅನೂಕೂಲವಂತರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಯವರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರಗೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಮೌನಿ . ಯಾರ ಜತೆನೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತು ಕತೆ ನಗು ಇವೆಲ್ಲ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನಿ (ಅಜ್ಜಿ)ಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್  ಆದಾಗ ನನಗೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ರವಾನಿಸಲಾಯಿತು. ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾಣಿಯ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆದ ನನಗೆ, ನನ್ನ ಉಳಿದ ಮೂವರು ತಮ್ಮ ತಂಗಿಯಂದಿಯರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಜಗಳಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಯಿಯಿಂದ ನೋಡೋದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಕೆಲಸ . ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಂದಿನಿ ಅಂತ ಹುಡುಗಿ ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಜಾಯಿನ್ ಆದಳು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಕೀಟಲೆ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ನಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ನಗಲು   ಕಲಿತವಳು ನಾನು. ಅದೂ ಶಾಲೆಗೆ  ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ವಾಗಿತ್ತು.  ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಅದರ ಕತೆಯನ್ನು ರಸವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸೋದು, ಟೀಚರ್ ಗಳನ್ನು ಅಣಕಿಸೋದು ಇಂತವೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ನಾನು ನಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅದು ಒಂದೆ ವರ್ಷ . ಆಮೇಲೆ ನಾವು ದೂರ ದೂರ.  ಪುನ: ನಾನು ನಗುವುದನ್ನು ಮರೆತೆ.  ನನಗೆ ಬೇಗ ಮದುವೆಯಾಯಿತು. ಆಗ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು. ವಿನುತಾ. ವಿನುತಾ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರ ಹೆಂಡತಿ. ಸದಾ ನಗು ಮುಖ. ಆಮೇಲೆ ನಗಿಸುವುದು ಅವಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಎರಡುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ನಮ್ಮ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಜತೆ ನಕ್ಕಿದಷ್ಟು ನಾನು ಈವರೆಗೂ ನಕ್ಕಿದ್ದಿಲ್ಲ.  . ಅವಳು ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ. ತನ್ನ ಕಾಲಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ. ತನ್ನದೇ ಸ್ವಂತ ಉದ್ದಿಮೆ ಹಾಕುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಗತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಇದರ ಮಧ್ಯ ಅವಳಿಗೊಂದು ಪುಟಾಣಿ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದಳು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಹಾಗೂ  ಕೆಲಸದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಅದು ಇದು ಅಂತ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತೆ, ಆದರೆ ಅವಕಾಶ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು ನನಗೆ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ತುಂಬ ಖುಶಿ ನನಗೆ. ನಾವು ಆಗ ಇದ್ದದ್ದು ಕೊಪ್ಪ ದಲ್ಲಿ. ಪ್ರತಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ  ಅವಳಿದ್ದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಝಾಂಡಾ. ಹೊಸ  ಅಡುಗೆಗಳನ್ನು ಕಲಿಯೋದು, ಅದು ಸರಿಯಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಎನೋ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟು ನಗೋದು, ಟಿ ವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಕೊಂಕಣಿಕರಿಸಿ ಹಾಡಿ, ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿ ನಗುವುದು, ನನಗೆ ಏನೇನೋ  ಮೇಕ್ ಅಪ್ ಮಾಡುವುದು,  ಇಂತಹುದೇ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದು ದಿನ ಊರಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ  ಟೆಲಿಗ್ರಾಮ್. ಅವಳ ಪುಟ್ಟ ಕಂದ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ಇಹ ಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿತ್ತು. ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ಇದ್ದ ಹೃದಯದ ರಂದ್ರ ಆ ಪುಟಾಣಿಯನ್ನು  ಬಲಿ  ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು.  ಆಗ  ನಾನು ಹೆಚ್ಚು  ಹೆಚ್ಚು ಅವಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಗು ಎಲ್ಲ ಮಾಯ, ಟೈಮ್ ಟ್ಟೈಮ್ ಗೆ ಮಶೀನ್ ತರಹ ಅಡುಗೆ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ ಹಾಕಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಲ್ ನ  ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲೋ ನೆಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದಳು. ನಾನು ಅವಳ ಜತೆ  ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.  ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಾನು ತಾಯಿಯಾಗುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆ. ಅಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅದೊಂದು ದಿನ ಯಾಕೋ ಸಂಕಟ. ಊಟ ಬೇಡ ನೀರು ಬೇಡ . ಅಮ್ಮ ಬೈದು ನನಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿದ್ದರು ಆ ದಿನ, ವಿನ್ನಿಯ ನೆನಪು ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಆಗ  ಬೇಗ ಯಾರನ್ನೂ ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ ಆಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೋ ಮಾತು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಕೇಳ ಬಾರದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಟೆಲಿಗ್ರಾಮ್ , ವಿನ್ನಿ ಆತ್ಮ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಿದ್ದಳು.ಕಂದನ ಸಾವು ಅವಳು ತಡಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೋ ನನ್ನ ಜತೆ ಶೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು ' ನನ್ನ ಅಲಕ್ಷ  ದಿಂದ ಮಗು ಹೋಯಿತು' 

 ಅಂತ. ಆದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ, ಅದು ವಂಶವಾಹಿ ಕಾಯಿಲೆ, ನೀನೇನು ಮಾಡುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಅವಳ ಸಾವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು ಎಲ್ಲರೂ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಕೆಲ ಹೊತ್ತು ಗೋಳಾಡಿ  ಅತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಪುನ: ಮೌನಿ ಯಾದೆ. ನಗುವುದನ್ನು ಮರೆತೇ, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು ನಿಹಾ ಹುಟ್ಟುವವರೆಗೆ. ಮೂವತ್ತು  ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋದವು ಈ ಘಟನೆಗೆ. ಈಗ ನಗಿಸುವ ಜಾವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಮಗಳದ್ದು. ಈಗ ಜೋರಾಗಿ ನಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ , ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿದಾಗ ವಿನ್ನಿಯನ್ನು  ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.